Lieve medelevers,

Pfff, ja hoor ik heb het overleefd! Dit is veruit het zwaarste (veel zwaarder dan de jungle in Thailand, het bomenparcours tijdens familieweekend of mijn afstuderen) wat ik ooit heb gedaan. Ik ben zo´n 3x over mijn grens heen gegaan maar het is wel het mooist en meest voldoenenst (volgens mij is dat geen woord maarja) dat ik ooit heb gedaan! Ik zal proberen zo kort mogelijk toe te lichten hoe het was.

Mijn Inca trail begon dinsdagochtend toen ik om 5.45 bij mijn hostel werd opgehaald met een busje van het reisbureau. In die bus zaten de 7 dragers, de gids en de 6 medereizigers. 2 stellen uit Nederland waarvan 1 van mijn ouders leeftijd en 1 rond de 30 en een stel uit Belgie van midden 20. De dragers gaan mee om de tenten en alle andere benodigde spullen te dragen en voor het eten te zorgen. Je moet wel gewoon je eigen tas, slaapzak en matje dragen (althans als je geen 30 dollar wilt betalen om dat af te kopen). Vanaf mijn hostel reden we naar een stadje waar we konden ontbijten. Daar had ik even contact met mama omdat ik helemaal in paniek raakte van het idee dat ik aan het einde van mijn reis in mijn eentje in Brazilie zou zijn. De plek waar volgens verhalen die ik hier hoor, bekend staat als een plek waar meisje die alleen reizen voordurend worden overvallen. Samen besloten we om mijn terugticketdatum met 2 weken te vervroegen. Ik kom dus 11 Augustus al terug!!

Na het ontbijt nog een klein stukje doorgereden met het busje en vanaf daar kon de echt Inca trail beginnen. We liepen langs een rivier en begonnen al gelijk aan een klim. Ik vond het vanaf het begin al zwaar en was dan ook erg angstig voor de volgende dag want die staat bekend als het zwaarst! Na een aantal uur flink door gestapt, geklommen, gezweet en gekletst, kwamen we aan bij de eerste lunch plaats. Daar ontdekte ik hoe goed georganiseerd de trekking was. Er stond al een eettent opgesteld en de dragers, die steeds vooruit rennen met ruim 20 kilo op hun rug om alles goed voor te bereiden, waren druk in de weer met het eten. We kregen steeds soep bij lunch en daarna allerlei lekkere gerechten! Net zoals bij het diner maar dan werd het diner afgesloten door een toetje

. Na de lunch was ik al helemaal gesloopt maar we moesten nog zo´n 2 uur door lopen voor we het kamp zouden bereiken. Daar aangekomen stonden de tenten al klaar! Iedere dag om 17.00 was het thee tijd waarbij we thee met popcorn en koekjes kregen! Om 19.00 staat dan het eten klaar en na het eten gaat iedereen naar bed (20.00) .

De tweede dag, de zwaarste dag, werden we om 5.30 gewekt door de dragers met een heerlijk kopje cocathee! Daarna ontbijt, pannenkoekjes en geroosterd brood! En de tocht kon beginnen. Iedereen moest deze dag op zijn eigen tempo lopen. De stelletjes (dat heb ik weer, ik zit met allemaal stelletjes

en de meeste gebruikte uitdrukking was dan ook: he schatje) liepen wel samen maar ik liep alleen. Nouja alleen, ik had de eerste helft Caro Emerald bij me en die zorgde ervoor dat de inmens zware tocht nog een beetje dragelijk werd. De oneindige trappen, de stijle hellingen, de smalle paadjes, alles bij elkaar maakte het een enorme uitdaging waarbij ik steeds weer mijn grens moest verleggen. Ik kon echt niet meer, of toch wel? Bij de eerste stop, wat later de tweede bleek te zijn want ik was in mijn enthousiasme gewoon voorbij de eerste gelopen, kon ik even tot rust komen. Wat een meevaller dat ik al over de helft was! Ik besloot de tweede helft vergezeld te worden door tientallen Africanen en de muziek van de Lion King klonk dan ook door mijn oortjes terwijl ik Deads Womans Pass liep. Vraag me niet waarom het zo heet maar doodgegaan ben ik zeker daar! Gelukkig was de combinatie van de muziek met het super mooie uitzicht als ik heel even, lees na iedere 3 stappen, op adem wilde komen en achterom keek, maakte het zeker de moeite waard! En hoewel ik nooit had verwacht dat ik er ooit nog aan zou komen, kwam ik dan uiteindelijk boven op de hoogste berg die we moesten beklimmen! 4214m Boven zee niveau! Ik kon mijn ogen niet geloven! Wat ongeloofelijk mooi en wat was ik ongeloofelijk kapot! Naar beneden was een stuk gemakkelijk! Ookal vinden de meeste dalen heel zwaar omdat het je knieen flink aantast en je hele stijlen treden afdaalt, was het voor mij een eitje vergeleken bij het klimmen. Uiteindelijk kwamen we rond 13.00 bij het kamp aan waar de lunch klaar stond. ´s Middags heerlijk geslapen. ´s Avonds zou mij de koudste nacht te wachten staan. De wolken kruipen in je tent en bij een temperatuur van -7 kun je het flink koud krijgen. Ik kreeg dan ook een flesje gekookt water mee voor in mijn slaapzak en heb al mijn kleren inclusief jas aangehouden. Aparte ervaring.

De derde dag had ik het persoonlijk vooral in het begin heel zwaar. Van de spierpijn kreeg ik de ene been ampèr nog voor de andere maar we moesten nog een flink stuk omhoog. Wederom was het uitzicht weer prachtig dus het was weer de moeite waard geweest. Het dalen ging weer makkelijker en we bezochten onderweg ook nog een aantal Inca vindplaatsen. Daar kregen we informatie over de intelligentie die de Inca´s gehad moeten hebben omdat ze zo´n aparte manier van bouwen hadden dat zelfs 400 jaar later de gebouwen nog in tact zijn. De ligging is ook heel slim gekozen. Altijd hoog, zodat ze niet door het water zouden worden vernietigd en in de buurt van plaatsen waar voedsel verbouwd kan worden. We liepen ook nog een heel stuk door het Cloudforest (ik weet niet wat het verschil is met het rainforest maar het is duidelijk iets anders, dus..). Super mooi hoe groen het daar is! Net de droomvlucht! Bij het derde kamp was een restaurantje waar we een ieniemieniestraaltje douche konden krijgen. Heerlijk na 2 dagen lopen zonder douchen! ´s Avonds weer heel vroeg naar bed omdat we om 3.45 gewekt zouden worden.

Dag 4, de dag dat we Machu Pichu zouden zien! Als dolle honden moesten we onze spullen in pakken en ontbijten om zo snel mogelijk voor een hek te staan. Ik snapte er echt geen drol van maar we stonden daar dus om 4.40 om vervolgens nog een uur te moeten wachten in het pikdonker! Echt apart. Daarna renden we letterlijk in het pikdonker langs de afgrond over de berg om zo snel mogelijk bij Machu Pichu te kunnen zijn! Speedy Conzales is er niks bij. Ik weer totaly out of breath natuurlijk, kon die mensen amper bij houden en vond het in het donker langs een afgrond rennen ook niet echt één van mijn favoriete bezigheden maar goed. Daar stonden we dan, vlak bij Machu Pichu, te wachten tot de zon op kwam. We hadden het geluk dat het super helder weer was! We konden zo de eerste zonnenstralen van 2 juli 2010, papa´s verjaardag, de dag dat Nederland van Brazilie won, Machu Pichu binnen zien gaan! Daarna liepen we door richting de ingang. Het is een prachtige Inca stad die bijzonder mooi gebouwd is! Ik vond het heel bijzonder maar voor inside information verwijs ik je toch naar de stad zelf omdat ik echt te moe was om alles te onthouden.

Nadat we alles hadden gezien en van het uitzicht hadden genoten ging ik met het Belgische stel naar het stadje wat onder Machu Pichu ligt om de hot springs te bezoeken! Wow wat was dat relax na al die inspanning (understatement van de eeuw). Na de lunch keken we nog even voetbal. Daarna zouden we met de trein naar een stadje gebracht worden waar iemand van het reisbureau op ons zou staan te wachten om ons naar onze hostels te brengen. Ja, zou. De trein kon halverwege niet meer verder, het lijkt de NS wel daar, dus we moesten ergens in the middle of nowhere uitstappen. Gelukkig konden we een Collectivo regelen (een gedeelde taxi) en zo kwam ik toch nog veilig in mijn hostel aan. Gebroken maar ow zo tevreden.

Morgen vertrek ik naar Puno, geen idee wat die stad me gaat brengen. Ik ga Cusco missen, de stad die zo mooi tussen de bergen ligt! De stad waar er iedere dag dansers op straat zijn en de stad waar mensen op iedere hoek je vragen of ze je schoenen mogen poetsen, ook al heb je teenslippers aan. Ik ga proberen Nick nog te meeten vanavond.

Marjan en al mijn collega´s van het UWV! Leuk dat jullie mijn verhalen lezen! Heel jammer dat jww weg gaat enzo. Ik werk aan mijn stembanden maar zingen in het spaans gaat me lang niet zo goed af als zingen achter mijn bureau bij het UWV hihi. Dikke kus terug voor Aggie!

Pap ik hoop dat je een fijne verjaardag heb gehad en ben blij dat je cadeau in de smaak valt! en Mam,ik heb vandaag een zaksnoep uitgepakt wat ontzettend goed van pas komt morgen als ik 9 uur in de bus zit naar Puno, bedankt! Voor alles!

Heel veel Liefs! Dikke kus Femke, ik leef nog.. net..