Beste mensen,

Het is alweer een week geleden en er is alweer een heleboel gebeurd! Ik ben op dit moment in Salta, Argentinie maar daar is heel wat aan vooraf gegaan.

Na mijn laatste drankje met Nico ben ik vroeg naar bed gegaan omdat mijn bus naar Puno vroeg in de ochtend vertrok. De bussen in Peru zijn heel luxe dus ik zat lekker onderuit gezakt in mijn stoeltje van het uitzicht te genieten, muziek te luisteren en een beetje te slapen en voor ik het wist was ik in Puno. Deze stad vond ik gelijk helemaal niks. Het ligt aan het Titicacameer en je kunt er eilanden bezoeken maar volgens velen is dit een soort Eurodisney atractie en daar ben ik afgelopen december nog geweest. Ik besloot dan ook de volgende dag verder te reizen naar La Paz, Bolivia. Deze reis had iets meer voeten in de aarde omdat ik na 2 uur te voet de grens over moest. Je moet dan een stempel in je paspoort laten zetten en aan de andere kant weer terug de bus in. Vervolgens reden we nog een uurtje en kwamen we aan in Copacabana. DIt is echt een super leuk stadje aan het Titicacameer wat eigenlijk net een kustplaatsje is met boulevard. Na een stop van een uur en een soepje op het terras, verdorie wat heb ik terrasje gemist, reden we verder naar La Paz. We moesten nog wel even het meer oversteken met een pondje. Echt aparte ervaring, hiervoor verwijs ik naar de foto..

In La Paz aangekomen hoorde ik een meisje tegen een taxichauffeur roepen dat ze naar Loki wilde. IK OOK! Schreeuwde ik gelijk en zo had ik gelijk een vriendinnetje. We sliepen samen in een kamer in een stapelbed met nog 18 andere

, ja 18! Daar betaal je wel maar 4 euro per nacht voor en het is echt het coolste hostel ooit! Super mooi ouderwets gebouw met een hele gezellige bar waar iedereen vrienden met elkaar is. We gingen gelijk de bar in om te vieren dat we elkaar hadden ontmoet en zo duurde de avond nog heel lang! De volgende dag op zoek naar een Nederlands cafe om de halve finale te kijken en daarna onze Dead Road tour geboekt. Je gaat dan met een mountainbike op één van de stijlste en gevaarlijkste wegen van de wereld, naar beneden! Hier zijn al velen overleden door tragische ongevallen maar dit, anders zou je dit nu niet lezen, is ons gelukkig niet overkomen.

Om 8.00 werden we opgehaald en samen met nog 3 andere uit ons hostel reden we naar 4700 m hoogte boven zeeniveau. We moesten mountainbiken tot 1100 m hoogte boven zeeniveau dus kun je nagaan hoe stijl je dan naar beneden gaat. Eerst een stukje verharde weg en daarna een heel end onverhard vlak langs de afgrond! Super eng maar ook super vet om een keer mee te maken en wederom was het uitzicht weer geweldig! Kate, mnengelse vriendinreed echt als een trage otter over die weg als de dood dat ze het niet zou overleven

terwijl ik het gevoel redelijk te pakken had. Je rijd onderandere door watervallen en sommige stukjes denk je echt dat je vliegt. Je hebt er dan ook geen conditie voor nodig want de trappers heb ik enkel gebruikt om mijn voeten op te zetten. Het is remmen en sturen en bidden, zeg maar.. Na een heerlijke lunch en een duik in het zwembad onder aan de berg, blij als we waren dat we nog leefden, vertrokken we met ons busje weer terug omhoog. Nu moesten we die zelfde weg in het busje afleggen! Dit vond ik velen maar enger dan het fietsen want ineens heb je de controle niet meer. Die kerel reed ook echt als een malloot als je bedenkt dat er regelmatig bussen crashen daar maar daar probeerde ik niet over na te denken. ´s Avonds was er een quiz in Loki´s waar ik samen met Kate en ons ter plekken samengestelde team van een engelse jongen, een Zuid Afrikaanse jongen en een Nederlandse jongen, aan mee deed. Jullie geloven het nooit maar wij hebben die quiz dus gewonnen. Dit lag totaal niet aan al die jaren Triviant ervaring want het was een 100% op Engelse gerichte quiz. Anyway we wonnen dus en de prijz was een fles hele chique rum! Te gek! Wederom een feestje gebouwd dus.

De volgende dag ben ik richting het bus station gegaan om ´s avonds met de bus richting Salta te vertrekken. Ik wilde voor de finale in Argentinie zijn dus er stond me een aardige reis te wachten. Oorspronkelijk 18 uur naar de grens en 7 uur vanaf de grens tot aan Salta. Dit is uiteindelijk in totaal 30 uur geworden! 30 uur, zonder eten, zonder wc, zonder verwarming terwijl het buiten ver beneden het vriespunt is ´s nachts! En, daar boven op, grotendeels op onverharde wegen. Lees: helemaal geen weg is ook een weg. Dwars door iets wat volgens mij een woestijn genoemd kan worden. Een reis die ik waarschijnlijk nooit meer vergeet omdat ik zo ontzettend heb afgezien zeg maar. Maar ook dit heb ik overleefd en je word er hard van laten we maar zeggen. Ik was heel blij met mijn slaapzak en mn crackers want in 30 uur zonder eten kun je droge crackers ineens heel erg gaan waarderen. Om 02.00 kwam ik in Salta aan waar ik niet eens de tijd nam om te eten maar onmiddelijk een taxi naar het hostel nam waar ik nu verblijf en in een diepe slaap belande.

Nu ben ik dus in Argentinie waar ik de finale van het Wereldkampioenschap ga bekijken en waar ik nog heel veel andere leuke dingen ga zien!

Wordt vervolgd...

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx